Davaya konu uyuşmazlık, davacı işçinin yıllık ücretli izin alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır.   ☑️ 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 59. maddesinde, İş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi hâlinde, işçiye kullandırılmayan yıllık ücretli izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık İzin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.   ☑️ Yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.   ☑️ İzin ücreti hesabında, 4857 sayılı Kanun'un 56/5 hükmünde yer alan "Yıllık ücretli izin günlerinin hesabında izin süresine rastlayan ulusal bayram, hafta tatili ve genel tatil günleri izin süresinden sayılmaz” hükmünün dikkate alınması gereklidir.   ☑️ Somut uyuşmazlıkta, işçinin işverene ait işyerindeki çalışma süresine göre toplam 28 gün yıllık ücretli izin hakkının bulunduğu, dosya kapsamında bulunan yıllık izin belgelerine göre ve tarihleri arasında toplam 28 gün yıllık ücretli izin kullandığı, ancak bu tarihler ansında toplamda 4 hafta tatili günü bulunduğu, buna göre işçinin kullanmadığı 4 günlük yıllık ücretli izin hakkının bulunduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca bakiye 4 günlük yıllık ücretli izin alacağının bulunduğunun kabulü gerektiği hükme bağlanmıştır.

Resim gezet de indirin

https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2026/06/20260609-6.pdf